Min bizia

Hamar ginen elizara beti joaten ginenak;
igandero,
igandero,
hamar urtez.
Lehenengo lerroan, hiru;
bigarrenean, bi;
hirugarrenean, lau,
eta azkenengoan, ni.
Duela hiru igande, bederatzi bihurtu ginen;
hirugarren lerroko Joxe
eserleku gainetik azpira pasa zen.
Duela bi, zortzi ginen ja;
bigarren lerroko Joxefinak
ezin izan zuen min bizi harekin.
Aurreko igandean jakin nuen
bi gutxiago ginela ordurako;
lehenengo lerroko Juan eta Pedrori
birikak zigarrokin itzali gabeek
lehertu zizkieten.
Gaur igandea da.
Sei gara orain elizara beti joaten garenak;
igandero,
igandero.
Batek daki;
agian hurrengo igandean
bost izango gara,
edo, agian,
bost izango dira.

Bageunden; banago

Eskerrik asko ihes egiteagatik. Benetan diotsut, bihotzez, eskerrik asko. Irtetean, atea itxi zenuenean, nire bihotza bertan harrapatuta geratu zen arren, eskerrak emateko beharra sentitu dut hausnartu ostean. Uste nuen arren munduan min handiena eman zidana izan zela ate hura azkenengoz itxi zenuen eguna, konturatu naiz ezetz. Egia esan, nire erraiek aspaldi ohartarazi zidaten ez zintudala maite, ez zintudala behar. Ez zintudan behar zu; behar nuen zure presentzia etxean, behar nuen zure eskuari eustea ezagunen baten ondotik pasatzean, behar nuen zure gorputzari itsastea dantzaldietan, behar nuen sentitu zure arnasketa gorabeheratsua gaueko hiruretan, baina ez zintudan behar zu. Kostatu zitzaidan ohartzea; hain da indartsua ohitura, hain konbentzigarria errutina, horixe sinestarazi zidaten denbora luzez. Beraz, eskerrik asko nik hartu behar eta ezin izan nuen erabakia hartzeagatik, eta, batez ere, hain era mingarri eta bat-batekoan egiteagatik. Gau batean bazeunden, eta hurrengoan zure usaina baino ez zen geratzen izaren artean. Gau batean bageunden, eta hurrengoan banengoen. Eta banengoen, benetan, banengoen ni, oso-osorik.

Ondo gaudela sinetsi diegu

Jada ez digute oihu egiten
ez digute ezer inposatzen,
ez dizkigute belarriak
aginduz betetzen
Orain aginduak
xuxurlatu egiten dizkigute
belarrira, goxo,
eta badirudi
askeak garela,
badirudi
ez gaudela zapalduta,
eta agian
horixe da arazoa:
ongizate egoeran gaudela esan digute
eta guk ondo gaudela sinetsi diegu.

Egiak

Gezurrez osatutako 
mundu honetan 
zaila da zinez 
egia zeinek dioen erabakitzea, 
gehienbat 
bakoitzaren egiak 
ez duelako 
ondokoarenarekin 
inongo zerikusirik, 
eta egia benetakoa,
denon egia dena,
inork 
esaten ez duelako, 
hori egiten duena 
iraultzaile burugabea 
besterik 
ez delako.

Dios ezagutu nuenekoa

"Kalera irten eta ez nuen inor ikusi, / Kalera irten eta ez nuen inor ikusi, / O jauna!, jaitsi zaitez azkenez / ezen Infernuan ez baitago inor." Zioen Leopoldo María Panerok. Zoro zegoen, edo hori zioten medikuek behintzat. 

Kalean noa, bakarrik. Astelehen arratsaldea, udazkena hasi berri, hego haizea. Kalearen bukaeran agertu da Txus, Arrasateko zoroa. Denok ezagutzen dugu; nori ez dio ba "Qué feo es Mondragón cuando nieva" bat bota abuztuko egunik itsaskorrenean... Onartuko dut beldur puntua sartu zaidala; mobila hartu eta aurrera jarraitu dut. Hortxe heldu da iruzkina: "Qué va, si Dios soy yo" esan dit. Aurrera jarraitu du, besterik gabe.  Leopoldo, kasu egin dizu Jaunak, etorri da. Zu beharrean, ordea, ni aurkitu nau Infernuan, bakarrik.

Gorroto nuen poesia

Txikitan gorroto nuen poesia. Gustatzen zitzaidan idaztea, maite nuen irakurtzea, baina poesia ez, sekula. Zentzurik ez zuela iruditzen zitzaidan, hitz gutxiegi zituela testu bat osatzeko, paper gehiegi uzten zuela zuriz alde bakoitzean. Iruditzen zitzaidan poesia ez zela benetako literatura, nik irakurtzen nituen ipuin paregabeen mailan egoten saiatuagatik ere ez zela sekula istorio bat kontatzeko gai izango. Hitzak falta zitzaizkion, zurian beltz jarritakoa ez zen nahikoa ganorazko ezer esateko.
Ez nekien zer zen poesia, ez nuen sekula poesia bat irakurri. Aurreiritzi hutsak ziren guztiak, baina aizu, halakoa nintzen umetan; baita ez hain umetan ere. Nork esango ziokeen hamar urteko neskatilatxo hari burua hautsiko zuenik lau hitz madarikaturi zentzua eman nahian, bere buruari "poeta" edo deitzeko saiakera desesperatuan...

Joko Olinpiko domestikoak

Kanpineko komuna, bost konketa segidan, bost neska hortzak garbitzen. Ni hirugarrenean; eskuinean neska frantses ongi jantzia, hogeita hamar bat urte, hortzetako elektrikoarekin, beti eduki nahi baina sekula izan ez dudan horietako batekin. Haren ondoan umetxo bat, begiak kliskatu orduko bere egitekoa bukatu duena, hortzetako pastak pare bat burbuila atera dituela ikusterako tu egin eta poz pozik egin du buelta. Ezkerrean andre nagusi bat, bere gezurretako hortzak asko garbitzeko beharrik ere ez duela dirudiena. Eta han, iskinan, nire lehiakideetan konpetenteena: nerabe aparatuduna, eskuilarekin mila modutara hortzak garbitzen dirauena, artelan bat balira nola. Emakume nagusia eta umea joan dira jada; eskuila elektrikoarena, dirudienez lana azkarrago egiten duela-eta berehala abiatu da beste bien atzetik. Nerabeak lanean dirau, poliki, tentuz; ni konturatu ere ez naiz egin, baina lerdea darit, hainbeste burbuilaren artetik. Lotsaz tu egin, eta lehian jarraitu dut, urrezko dominaren bila. Ja ez dut zer garbitu ere, baina berdin dio; behin eta berriro errepasatu ditut etxean banengo ametsetan ere garbituko ez nituzkeen lekuak. Amore ematekotan nagoela, nerabeak ura ahoan sartu, pare bat buelta eman eta bota egin du. Hortzetakoa busti, lehortu eta gorde egin du. Hantxe abiatu da nire konpetentzia, eta bakarrik geratu naiz, garaile, eskumuturra ahituta baina inoizko irribarrerik handi eta garbienarekin. Joko Olinpiko domestikoak, eta inoizko garaipenik zentzugabeena niretzat.