An(on)imo

Itzulpengintza, sarrera proba. Ikasle asko, gehiegi akaso. Botako nizuke zifra bat, baina oso txarra naiz gauza hauetarako; berdin esan diezazuket berrehun zein bostehun. Gela erraldoi batean sartu gaituzte, ardiak nola: bakoitza mahai kutre horietako batera, paper zati baten aurrean, eta aurrera. Ingurura begiratu dut. Izenik gabeko aurpegi asko, aurreiritziek ere definitu ezin dituzten horietakoak guztiak. Kuriosoa iruditu zait nola irabazten duten aurpegiek kolorea eta esanahia izen bat jasotzen duten unean. Nola izenarekin batera jasotzen duten izana, nola hasten diren erakargarriak izaten anonimotasunean ikusezinak diren detaileak: orbain bat, orezta bat, aparatua, belarritako bat, ibilera bat. Eta jarri naiz pentsatzen hurrengo urtean klasekide izango ditudala asko, eta bat izango dela jasanezina, besteak eskatuko dizkidala apunteak inongo lotsarik gabe, eta bestea gelara sartzean lotsagorritu egingo naizela erakargarria irudituko zaidalako. Eta, gero eta gehiago ezagutu, orduan eta nazkagarriago edo atseginago irudituko zaizkidala gaur nik bezainbesteko ezjakintasun eta kuriositaez ingurua miatzen duten inurri anonimoak. 2804 idazteko esan didate, identifikatzeko, baina izenik ez; gaur anonimoak gara.

Zerutik zintzilik gaude

Zerutik zintzilik gaude; heriotza dugu txotxongilo gidari. "Bizitza da heriotzari aurre egiten dioten funtzioen multzoa", aipatzen zuen Anjel Lertxundik F.X.Bichat bere Eskarmentuaren paperak lanean. Zenbat aldatzen gaituen heriotzaren hats epelak, nola harrotzen dituen hipokresiaren hautsak heriotzaren kapa luze urratuak. Nietzschek zioen bizitza bakarra zen arren, behin eta berriz bizitzera kondenatuta geundela, etengabeko ziklo batean. Beraz, egunez egun egindakoaz harro sentitzea — edo, gutxienez, ez damutzea — zen kontua, bihar hiltzekotan bizitakoaz poztea. Konpetentzia handiegia da hilerrian; zeruan baino, lurrean dago dir-dir egiteko aukera.

Gaubeila

Heriotza baten osteko eguna goizaldean tabernatik irten eta argitu duela ikustea bezalakoa da. Konturatzea egunari berdin izan zaiola non egon zaren, zer gertatu zaizun; berdin-berdin argitu duela, korbatadun gizonek afeitatu berri usaina dutela gaur goizean ere eta txoriei ez zaiela axola zuk ezer entzuteko gogorik ez izatea, abesteari ekin baitiote gaur ere. Zu ilun egon arren munduak argi dirauela, zuk gelditu beharra baduzu ere bizitzak aurrera dirauela. Iluntasun ordu batzuk gehiago, kamarero; gaur ezin diot egunaren martxari jarraitu.

Gazte literatura

Gorroto dut "gazte literatura" kontzeptua. Go-rro-to-dut. Gazte literatura, bi puntu, amodiozko istorio errepikakorrak eta lagunen arteko liskarrak. Hori al gara gazteak? Benetan? Gazte baten, nerabe baten burutik pasatzen den bakarra hori al da? Ezetz erantzun nahiko nizuke! Egia da batzuen bizitza horretara mugatzen dela, ados; sentitzen dut hau horrela esatea, baina gazte horiek ez dute irakurtzen nahi dutelako, eta irakurtzen badute, institututik agindu dizkieten liburuak irakurtzen dituzte, irakasleak hain daudelako desesperatuta ez baitakite zer egin ere hauek irakur dezaten. Eta hori da irtenbidea: hasi orduko nola bukatuko diren badakizun horietako liburuak irakurtzeko agintzea, gazteek burua txoriz beteta dutela indartu baino egiten ez dutenak. Ez diot txarrak edo onak direnik, (nire iritzia gorabehera) baina hala da. Xumetasunetik; saltzeko daude idatzita, nerabe prototipo horri saltzeko soil-soilik. Aurreiritziak izango dira, baina hamasei urteko neska baten maitasun kontuak eta bere lagunen arteko liskar tontoak kontatzera datorrela jakiteko gai naiz norbaitek "gazte literatura" esaten didanean. Euskarazkoari buruz ari naiz gehienbat, uste dudalako espainolez badagoela halako malgutasun eta aniztasun bat ere. Ni gaztea naiz, irakurtzea gustatzen zait eta esango nuke ez dudala sekula topatu gustatu zaidan libururik (euskaraz) "gazte literatura"ren barruan sartuta dagoenik. Ez al naiz gazte ona, edo agian zuek zarete, "gazte literatura" idazleok, gazte kontzeptua zaharkituta (edo komertzializatuta) duzuenak?

Emeki

Emeok emeki egiten ditugu gauzak. Emeki, inposatu izan zaigun gisara: poliki, leun, astiro, goxo. Eme batek behar duen modura. Gaur, beraz, emeki maiteko zaitut. Emeki, baina nire modura, nire emetasunez. Emeki, pasioz, indarrez, sutsuki; arnasari deskantsatzeko betarik eman gabe maiteko zaitut gaur.

Iltzatuta

­­Igandeak egun politak dira. Arrats politak dituzten egunak dira, hobe esateko. Nire etxeko atarira heltzeko zeharkatu behar dudan kale luzea hutsik dago, guztiz mortu. Farolen argi hilkorrek xume argitzen dituzte itzal ilunak, izarren argi jainkotiarraren begiradapean. Atarian, postontzietara jo dut; Nora Zubizarreta, Martxel Garmendia, 2.ezkerra dio duela sei urte izena jartzeko zirrikituan sartu genuen etiketatxoak. Ez dut kendu oraindik, ez. Mina ematen dit oraindik, bai. Baina hortxe dago, etiketatxoa zirrikituan engantxatuta geratu zen bezala geratu naizelako ni zure oroitzapenean iltzatuta. Iltzatuta, iltzez josita geratu nintzen, eta mina ematen didazun arren, min handiagoa ematen dit zugandik urruntzeak. Izan ere, mugitzen naizen bakoitzean barrurago sartzen zaizkit iltzeak; herdoiltzen hasiak direla badakidan arren, ez dut errotik ateratzeko besteko indarrik, eta, adorea batu arte, nagoen lekuan geratuko naizela uste dut. Orain inor ez dudala badakidan arren, noizbait norbait izan nuela gogorarazten didate iltze horiek, eta mina ematen didaten arren, hein batean kontsolatu egiten nau min horrek. 

 
 

Irudia: Flavita Banana

Itxurakeriari

Itxurakeria nagusi den egun hauetan, nire buruari galdetzen diot zenbateraino egiten dion mesede LGTB+ komunitateari balkoi ezjakin eta itxurazaleak ostadar banderaz betetzeak; zenbateraino egiten dion mesede feminismoari multinazionalek "guztiok izan beharko genuke feminista" dioten kamisetak kaleratzeak, atzean emakume esplotatuak daudelarik.
Denok dakigulako gure espediente politikoki zuzenean feministak izan beharko genukeela, homosexual eta transexualen aldekoak guztiz (erridikulua, heteroen aldekoak garela esatea beste) eta, bide batez, antitaurino errepublikano independentistak.
Askotan esan diot nire buruari hobe dela jendeak feminismoaren aldeko itxurakeria egitea, matxismoaren aldekoa baino, adibidez. Behintzat, badirudi argi dagoela zer dagoen ondo, eta zer izan beharko genukeen. Azken egunotan, ordea, duda egiten hasi naiz: benetan nahi al dugu institutoan gelako marimutila "bollera hutsa zara" lelopean jipoitzen duen matxiruloak ostadar bandera lepoan hartu eta kalera irtetea gure borroka aldarrikatzera? Hau da, mundu guztiak al du itxurakeriarako eskubidea?